Το…μαγαζάκι μας!

Όπως είχα αναρτήσει παλαιότερα, το προηγούμενο διάστημα ήμουν εκτος Αθηνών για δουλειές (συγκεκριμένα για μια οικοδομή) και το καλό της ιστορίας ήταν ό,τι ο καιρός δεν μας τα χάλασε (ευτυχώς δηλαδή) και κατ’ αυτόν το τρόπο οι εργασίες επισκευής προχώρησαν πολύ γρήγορα! Αν και τις πρώτες μέρες επικρατούσε σχετική αναμπουμπούλα με το άδειασμα και το κουβάλημα των επίπλων τις υπόλοιπες μέρες τις χάρηκα ιδιαίτερα μιας και κατάφερα να κάνω το πρώτο μου μπάνιο (και το μοναδικό) τέτοια εποχή.

Μέσα στην αναμπουμπούλα και την…γενικότερη ταραχή ανακάλυψα κάτι που αποζητούσα καιρό πριν κάθε καλοκαίρι. Κάτι που μου θυμιζε κατά πολύ τα παιδικά μου χρόνια κάτω στο νησί. Ιδού:

Θα μου πεις τώρα τι είναι αυτό;; Και θα έχεις και απόλυτο δίκιο, δηλαδή!

Ζωγραφιά του ΜοναστηριούΗ εικόνα απεικονίζει το Μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας, στην Αμοργό! Το μοναστήρι είναι αποτυπωμένο επάνω σε ξύλο! Όλο αυτό μου έφερε στο νου μια παλιά μου ανάμνηση που έπαιρνε σάρκα και οστά κάθε καλοκαίρι και ενώ πήγαινα ακόμα στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού.
Τα πρώτα μου Καλοκαίρια τα θυμάμαι ως μέρες ξεγνοιασιάς, χαλάρωσης, ανεμελιάς και μεγάλου αριθμού θαλασσινών μπάνιων! Τουλάχιστον 100. Βλέπεις τότε, ήταν άλλα χρόνια, χωρίς σκοτούρες, και είχαμε τη πολυτέλεια να περνάμε απλά καλά.

Έτσι, μια μέρα είχα μια φαεινή ιδέα: Η παλιά μας αποθήκη ήταν γεμάτη πράγματα ως επί το πλείστον, άχρηστα, και μέσα σε αυτά και κάτι μικρά σε επιφάνεια και διαστάσεις (όπως το παραπάνω) ξύλα. Είχα, λοιπόν, την ιδέα να ζωγραφίσουμε! Με συστατικά την φαντασία, τη δουλειά, και τις κηρομπογιές (αν θυμάμαι καλά), έπεισα και τον αδερφό μου, να στρωθούμε στη δουλειά! Έτσι μέσα σε μερικές μέρες τα πρώτα μας ” παιδικά αριστουργήματα” πήραν σάρκα και οστά πάνω σε ξυλάκια, τα οποία κυρίως τα προμηθευτήκαμε από ένα κοντινό ξυλουργείο!

Μάλιστα, επειδή τίποτα δεν γίνονταν τζάμπα αποφασίσαμε να τα…πουλήσουμε, βγαίνοντας στα κεντρικά σοκάκια του χωριού, δίπλα στα καταστήματα και σε σημεία που γνωρίζαμε ότι συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό τουριστών! Έτσι τις απογευματινές ώρες, με όπλο την υπομονή (θα αγοράσει κανείς τίποτα;;) και τη καλή διάθεση ξεφορτώναμε τη πραμάτεια μας σε σκαλιά, στα πολυάριθμα σοκάκια του χωριού, κάθε φορά! Η…τιμολογιακή πολιτική κυμαίνονταν από 100 δρχ μέχρι 1000 δρχ (κυριώς για τα ξύλα εκείνα της κατηγορίας της φωτογραφίας).

Η…κίνηση του… υπαίθριου μαγαζιού μας ήταν αρκετά ικανοποιητική, ενώ πολλοί ξένοι κυρίως τουρίστες επιθυμούσαν να βγουν και φωτογραφία μαζί μας! Τότε, εμείς εκπροσωπούσαμε τη νεαρή εκείνη ηλικία! Οι περισσότεροι μας έκαναν και…παζάρια στις τιμές που άλλωτε εμείς τα επαναδιαπραγματευόμασταν , και άλλωτε όχι! (Που…να ξέραμε ότι θα έφτανε εποχή κρίσης και…πείνας;). Όπως μπορείτε να φανταστείτε οι ζωγραφιές δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό, δεν ήταν έργα…τέχνης! Όμως και μόνο το μεράκι, και η φαντασία, εμένα τουλάχιστον γέμιζαν τις μπαταρίες μου μετά από μια (χμ…δύσκολη) σχολική χρονιά!

Δυστυχώς δεν…διασώζονται άλλα ξυλάκια, ώστε να μπορούσα να τα εμφάνιζα και εδώ, παρ όλα αυτά το…μωτίβο κυμαίνονταν από καράβια πάνω στη θάλασσα, σπιτάκια, το Μοναστήρι για το οποίο μίλησα παραπάνω, και βέβαια ότι άλλο μας έρχονταν στο παιδικό μυαλό μας εκείνη την ώρα και ήταν μέσα στα πλαίσια της θάλασσας, και των νησιών!

Μετά από αρκετό διάστημα ζωγραφίζαμε και πέτρες από τη παραλία όπου κάναμε τα μπάνια μας, και, μάλιστα τσακωνόμασταν με τους γονείς μας διότι κουβαλάγαμε μέσα στις τσάντες θαλάσσης ενα σωρό πέτρες με αποτέλεσμα η τσάντα να βαραίνει επικίνδυνα!

Επίσης είχα μανία τότε, να συγκεντρώνω κοχυλάκια και μάτια της θάλασσας (λένε ότι φέρνουν καλοτυχία). Όλα αυτά βέβαια αποτελούν μακρινό παρελθον, πολύ μακρινό, ενώ τίποτα δεν κατάφερε να διασωθεί εκτός από τη παραπάνω φωτογραφία!!!:( Δεν πειράζει!!!

Για την ιστορία:

  •    Το μαγαζάκι το ονομάσαμε ” Η ΑΜΟΡΓΟΣ” , (ξεχάσαμε να το δηλώσουμε στην εφορία που να πάρει. Αν ξέραμε τι θα τραβάγαμε σήμερα, θα δρούσαμε εντελώς διαφορετικά τότε χεχε). Ενώ το πρώτο διάστημα πολλά αλλα πιτσιρικια συνομίληκά μας, μάς μιμήθηκαν, ανοίγοντας και αυτά τα δικά τους. Κάτι κοριτσάκια πουλούσαν μέχρι και κούκλες(!), και κοχύλια και πετρούλες που τις είχαν περάσει σε κλωστή, και έμοιαζαν σαν κολιέ!
  •    Όπως διαπιστώνετε και στη φωτογραφία, εμείς σαν πιτσιρίκια, ήταν πρακτικά αδύνατο να ζωγραφίσουμε κάτι τέτοιο όπως αυτο της φωτογραφίας. Έτσι, την λύση μας την έδωσε ένας/μια ξένος τουρίστας (δεν θυμάμαι) που ζωγράφιζε τοπία και γενικότερα είχε καταπιαστεί με τη ζωγραφική, ο οποίοιος/α είχε τη καλή διάθεση να ασχοληθεί μαζί μας, και να μου αφήσει αν όχι τη καλύτερη, τουλάχιστον μια εκ των καλύτερων αναμνήσεών μου! Μας είχε ζωγραφίσει και άλλα τοπία τα οποία όμως δεν τα θυμάμαι, και βέβαια δεν μπορώ με τίποτα να τα εντοπίσω! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Ελπίζω να είσαι καλά! Το παραπάνω ξύλο δεν το πουλήσαμε και πιστεύω ότι έκανα την καλύτερη δουλειά!!

Πηγή: pasaporti.net

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤα μονοπάτια της Αμοργού
Επόμενο άρθροΑμοργός του Αντώνη Φωστιέρη

Καὶ μὴ γελᾶς καὶ μὴν κλαῖς καὶ μὴ χαίρεσαι
Μὴ σφίγγεις ἄδικα τὰ παπούτσια σου σὰ νὰ φυτεύεις πλατάνια
Μὴ γίνεσαι ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΝ – Αμοργός – Νίκος Γκάτσος

2 ΣΧΟΛΙΑ

Απάντηση