Στα μονοπάτια της Αμοργού

Κείμενο – Γιάννης Κωσταρής

Βιώνουμε τα νησιά σαν σκηνικά της καλοκαιρινής μας εκτόνωσης, όμως η πλησμονή ανθρώπων και δραστηριοτήτων τους καλοκαιρινούς μήνες είναι η εξαίρεση, τα νησιά ερήμην μας χτυπιούνται με τους βοριάδες μέσα στο πέλαγος όλο το χρόνο. Παρ’ όλες τις αλλαγές-πληγές που φέρνει συνεχώς ο τουρισμός, ο εκτός σεζόν επισκέπτης που θα περπατήσει τα μονοπάτια της Αιγιάλης εύκολα διαπιστώνει ότι η Αμοργός παραμένει ένα αγροκτηνοτροφικό νησί κι ένας τόπος ξεχωριστής ομορφιάς και ενέργειας

Το πλοίο σχεδόν άδειασε στη Νάξο, στην Αιγιάλη μέσα στη μαύρη νύχτα κατέβηκαν περίπου σαράντα άνθρωποι, οι περισσότεροι ντόπιοι που ήρθαν για τις ελιές. Ενα ζευγάρι από την Ιαπωνία ψάχνοντας τρόπο να πάνε στη Χώρα βολεύτηκαν στην καρότσα ενός αγροτικού, ενώ το πουλμανάκι του ξενοδοχείου έφυγε άδειο. Μέχρι να καταλάβουμε ότι αποβιβαστήκαμε το πλοίο ήδη είχε βγει από τον κόλπο της Αιγιάλης με κατεύθυνση της Αστυπάλαια, μιάμιση τη νύχτα φτάνει από Πειραιά, έξι και μισή το ξημέρωμα αναχωρεί!

Οι τουρίστες έχουν φύγει εδώ και καιρό, οι ντόπιοι έχουν ησυχάσει από το κυνήγι τους και μαζεύονται να βγάλουν το χειμώνα. Το πρωί και για τις επόμενες 4 μέρες φύσαγε κρύος βοριάς, ο ουρανός κρατώντας ανέφελο το πέλαγος γέμιζε και άδειαζε από σύννεφα πάνω από το νησί, δημιουργώντας συγκλονιστικές σκηνές φωτός.

Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει στην περιοχή της Αιγιάλης είναι η μορφολογία του εδάφους. Πίσω από τις αμμουδιές του κόλπου ξεκινά ένας μικρός κάμπος με ελιές και πιο πίσω αμφιθεατρικά, δημιουργώντας ένα τεράστιο κοίλο «θέατρο», πλαγιές οροθετημένες με αναβαθμίδες στέκουν ακόμη μισογκρεμισμένες και στο βάθος βραχώδη βουνά. Σ’ αυτή την όμορφη χοάνη είναι χτισμένα τα χωριά Θολάρια, Λαγκάδα, Στούπος, Ανω και Κάτω Ποταμιά και στο λιμάνι ο νεότερος οικισμός Ορμος Αιγιάλης. Αυτή είναι η θέα από τη θάλασσα, αλλά περπατώντας τις επόμενες μέρες τα τριγύρω μονοπάτια και με διαφορετικές καιρικές συνθήκες βλέπαμε το τοπίο ν’ αλλάζει συνεχώς. Το αποκορύφωμα όμως αυτής της σαγηνευτικής εικόνας είναι το μακρόστενο και αρκετά ψηλό νησάκι Νικουριά, έξω από τον κόλπο.

Το καλύτερο που έχει να κάνει ο επισκέπτης τέτοια εποχή είναι να περπατήσει στα μονοπάτια. Στην περιοχή της Αιγιάλης υπάρχουν 4 σημαδεμένες πεζοπορικές διαδρομές που διασχίζουν όλο το βορειοανατολικό νησί και η μακρύτερη διαδρομή φτάνει στη Χώρα. Τα μονοπάτια είναι σε άριστη κατάσταση χάρη στη συνεχή συντήρηση που γίνεται, αλλά κυρίως εξαιτίας της αδιάκοπης χρήσης τους από τους ντόπιους με τα γαϊδούρια τους. Το νησί λόγω της μορφολογίας του, μακρόστενο με ψηλά για το μέγεθός του βουνά, κάνει τη διάνοιξη δρόμων πολύ ακριβή και χρονοβόρα, έτσι έχουμε την ευτυχία -ίσως για τους περισσότερους ντόπιους να είναι δυστυχία- να υπάρχουν ελάχιστοι δρόμοι και στα χωράφια και τα μαντριά οι κάτοικοι πρέπει να πηγαίνουν από τις παλιές στράτες, τα μονοπάτια. Τα γαϊδούρια είναι το βασικότερο μέσο μεταφοράς στην περιοχή της Αιγιάλης, τα συναντάς παντού, ίσως το πιο εξωτικό να είναι αυτό που βόσκει στην παραλία της Λεβρωσού, που μας κράτησε συντροφιά μια εβδομάδα.

Απάντηση