Στα μονοπάτια της Αμοργού – Από τη Χώρα στον Όρμο

Από τη Χώρα στον Ορμο

Τέσσερις ώρες περπάτημα είναι η Αιγιάλη. Το μονοπάτι ξεκινά από το πάρκινγκ, κάτω από την κεραία του ΟΤΕ, φαρδύ και πλακόστρωτο περνάει πάνω από την γνωστή παραλία της Αγίας Αννας και σε είκοσι λεπτά φτάνει στο λευκό, κρεμασμένο στα βράχια, μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας. Συνεχίζουμε βορειοανατολικά και το μονοπάτι στενεύει, αριστερά κοφτά βράχια, δεξιά η θέα προς το ανατολικό Αιγαίο είναι εντυπωσιακή, «απέραντο γαλάζιο» που λέει και η ταινία, που δεν διακόπτεται από τίποτα. Διάσπαρτα μεγάλα βράχια που μοιάζουν να έχουν κυλήσει από το βουνό και σταμάτησαν λίγο πριν τη θάλασσα. Επειτα από καμιά ώρα κάτω από τη κορφή του Προφήτη Ηλία, βγαίνουμε πολύ κοντά στο δρόμο, μια στέρνα και τριγύρω κατσίκια και το τοπίο αλλάζει. Το μονοπάτι γίνεται πιο κακοτράχΝικουριάαλο, τριγύρω ψηλές ξερολιθιές και μαντριά και ελάχιστη θαμνώδης βλάστηση, εξάλλου ό,τι και να υπήρχε έχει φαγωθεί από τα κατσίκια. Τώρα η θέα είναι βορειοδυτική προς τη Νικουριά και τον κόλπο της Αιγιάλης, ένας χωματόδρομος συναντά το μονοπάτι και κατευθύνεται προς τα λίγα σπίτια και τα μαντριά της Εξω Μεριάς, σκόρπια πράγματα παρατημένα τριγύρω και το τοπίο ισοπεδωμένο από τα ζώα. Μεσημέρι, σταματάμε στο εκκλησάκι του Αγιου Μάμα να ησυχάσουμε λίγο από το βορινό αέρα, τα λευκά ντουβάρια έχουν ζεσταθεί από το δυνατό Ηλιο.

Την τελευταία ώρα περπατήματος βγαίνουμε στις πεζούλες του κόλπου πάνω από τον Ποταμό, για πολλή ώρα μια κουρτίνα από σύννεφα εμποδίζει το φως, αλλά στο τέλος ο Ηλιος βγαίνει από κάτω και φωτίζει τη θάλασσα, τη Νικουριά, τις πέτρες και τα βράχια. Κατηφορίζουμε προς το χωριό, τριγύρω αναβαθμίδες με ελιές και το μονοπάτι στρωμένο με φρέσκια καβαλίνα, από τα ζώα-υποζύγια. Ο Ηλιος σβήνει στη θάλασσα βουβός και άχρωμος. Κατεβαίνουμε τις σκάλες του χωριού, όλες οι κουβέντες που αλλάζουν οι άνθρωποι είναι για τις ελιές. Κοιτώ τον κόλπο, ανάβουν οι λάμπες των δρόμων, το φως τους ισορροπεί όμορφα με τον ακόμη φωτισμένο ουρανό και την ησυχία των κλειστών σπιτιών.

Φτάνουμε στο λιμάνι, ψάχνοντας για φαγητό βρήκαμε ένα μικρό εστιατόριο, σπίτι ουσιαστικά, που όλο το χειμώνα θα το κρατάει ανοιχτό μια ευγενέστατη κοπέλα από την Αγγλία. Ο αέρας επιτέλους σταμάτησε, ξαστεριά και η θάλασσα στέκεται σιωπηλή και ακίνητη σαν φωτογραφία.

Απάντηση