Ἀμοργὸς 1852 – Ἐμμανουὴλ Ἰωαννίδης

Ἡ Ἀμοργὸς εἶναι νῆσος τῶν νοτιανατολικὼν Σποράδων, κειμένη κατὰ τὴν 43° 35΄ Ἀνατ. Μήκους καὶ 36° 53΄ Βορ. Πλάτους, μεταξὺ Ἀστυπαλαίας, Ἀναφής, Θῆρας, Ἴου καὶ Νάξου καὶ σχηματίζουσα τὰ νοτιανατολικὰ ὅρια τῆς Ἑλλάδος ἔχει δὲ περίμετρον 80 περίπου μίλια, σχῆμα ταινιῶδες καὶ εἶναι ὀρεινὴ καὶ πετρώδης. Σειρὰ ὀρέων ὑψηλοτάτων, σχεδὸν ἀδιάλειπτος, διαθέει ἐπ’ ἀνατολῶν πρὸς δυσμάς, κατὰ μῆκος τῆς νήσου μέρος Κρύκελος καλούμενον εἷναι βράχος σχεδὸν μονόλιθος, ἀπότομος καὶ ὅλως ἄβατος καὶ αὐχμηρὰ ἐρημία, προαιωνίους μόνον δρυοφέρουσα ἐνιαχοὺ ἐν χαράδραις ἐρριζωμένας, ἀπὸ τῶν ὁποίων ξυλεύονται πένητές τινες καὶ ῥιψοκίνδυνοι αἰγιαλῖται. Ἐντεῦθεν δὲ τοῦ Κρυκέλου, αἱ κλίσεις βαθμηδὸν ἐλαττοῦνται, καὶ ἡ μὲν βόρειος, πρὸς τὰ δυτικὰ προχωροῦσα, ἀπολήγει ἐξαφανιζομένη εἷς λοφοειδὴς πεδιάδας, ἡ δὲ νότιος εἶναι σχεδὸν ὅλη καλλιεργείας ἀνεπίδεκτος. Αἱ ἀκρώρειαι τῆς σειρᾶς ἁπάσης εἶναι ὀξυτενεῖς, ἄδενδροι καὶ ἄφυτοι ὅλως, ἐνιαχοὺ δὲ κορυφαί τινες κατάλευκοι ὑψούνται ὑπὲρ τάς λοιπάς, ὡς διὰ να ἐπιδείξωσι καὶ μακρὰν τὸ σκελετῶδες τῆς γυμνότητος τῶν καὶ τὸν λέθινον τῆς ὅλης νήσου πυρῆνα. Τὰ δὲ ἀπ’ αἰῶνος καταρρέοντα ἀπ’ αὐτῶν ὄμβρια ὕδατα συμπαρέσυραν μεθ’ αὐτῶν τὴν γῆν εἲς τοὺς μαστοὺς τῶν ὀρέων, ἀφ’ ὧν, τοῦ χρόνου περερχομένου, θέλει ἐκλείψει ὅλως διὰ τὴν ὑπερβολικὴν αὐτῶν κλίσιν καὶ εἰς μόνας τάς ὑπωρείας θέλει δυνηθῇ να διαμείνῃ. Καταφερόμενα δὲ τὰ ὕδατα ταῦτα μὲ τοσαύτην κλίσιν καὶ μεγάλους καὶ ὁρμητικοὺς ποταμοὺς σχηματίζοντα, προξενούσι βλάβας οὐ μικρὰς εἰς τὰ χαμηλὰ καὶ ἐπίπεδα μέρη, τὰ ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων καλούμενα κάμποις τῆς Χώρας, τῆς Κολοφῶνος καὶ τῆς Αἰγιάλης, τοὺς ὁποίους διασχίζοντες παρασύρουσιν εἰς τὴν θάλασσαν, ἥτις καθίσταται ὅλη θολὴ ἐπὶ μακρὸν διάστημα.

Πρὸς δυσμὰς τῆς πόλεως, 3/4 περίπου τῆς ὥρας, παρὰ τῇ ἀρχαίᾳ Μίνωα, ὑπάρχει εὐρυχωρότατος λιμήν, Κατάπολα (Ἐκατόμπυλα ἢ ὀρθότερον Κατάπολις, κάτω πόλις πρὸς διαστολὴν τῆς ἄνω, ἐπὶ τῆς Μινώας ἢ τῆς νυν Χώρας) καλούμενος, ἐπιμήκης ὅπως-οὖν ἔχων τὸ στόμιον εὐρὺ καὶ ἐστραμμένον πρὸς δυσμάς, ἀσφαλέστατος κατὰ παντὸς σχεδὸν ἀνέμου καὶ σπανίως κυμαινόμενος ἢ δὲ πρὸ τοῦ λιμένος θάλασσα, πνεόντων ἀρκτικὼν ἀνέμων, εἶναι τρικυμιώδης καὶ ἐπικίνδυνος, διότι ἐκεῖ τελευτῶσι τοῦ ἐκτεταμένου Ἰκαρίου πελάγους οἱ ἀντιπλῆγες κυματισμοί. Πλησίον μάλιστα νησιδίων τινῶν, Ψαλίδων ὡς ἐκ τοῦ σχήματον αὐτῶν καλουμένων, ὑπάρχει, καὶ ἐν πλήρει νηνεμίᾳ ῥεῦμα ἀένναον καὶ σφοδρὸν ἀπὸ τοῦ βορειοανατολ. Πρὸς τὸ νοτιοδυτικὸν ὀρμητικὼς κυλινδούμενον καὶ λίαν κινδυνῶδες τοῖς ἁγνοούσι τοῦτο ξένοις ναύταις.Κινδυνωδέστερος εἶναι ὁ πλοῦς κατὰ τὸ νότιον τῆς νήσου πέλαγος καὶ ἐν γαλήνην διότι τὰ ὑψηλὰ καὶ κατωφερῆ ὅρη ἐξερεύγονται ἀνελπίστως λαίλαπας καὶ καταιγίδας, οἵτινες ἐν ἡμέρᾳ μὲν φαίνονται μακρόθεν ἐπερχόμενοι, συστρέφοντες καὶ ἀναρρίπτοντες θυελλωδῶς τὴν θάλασσαν, ἐν νυκτὶ δέ, ἀόρατοι ὄντες, καθίστανται ὀλεθριώτεροι. Πᾶσα δὲ σχεδὸν ἡ παραλία τῆς νήσου εἶναι ἀπότομος, μάλιστα ἡ περὶ τὸν Κρύκελον, τῆς ὁποίας τὸ βάθος εἶναι ὑπερβολικὸν εὐτύχημα δὲ ὅτι ἡ θάλασσα ἐκείνη ἀπόκεντρος οὖσα δεν συχνάζεται.

Περὶ τὴν Ἀμοργὸν ὑπάρχουσι νῆσοί τινες ἰδιόκτητοι αὐτῆς, διὰ κεκτημένου δικαιώματος καὶ παναρχαίας ἀδιαφιλονεικήτου κατοχῆς, ἤτοι ἡ Ἄνυδρος ἡ Κραμβούσα, τὰ Ἀντικέρια ἡ Κέρος, ἡ Σχοινούσα, ἡ Ἡράκλεια, τὰ ἄνῳ Κουφονήσια, ἡ Νικουρία, αἱ Μάκαρες, ἡ Τενοῦσα, ἡ Κίναρος, ἡ Λίβινθος, καὶ τίνες ἄλλαι μικραὶ ἐξ ὢν ἡ Κίναρος καὶ Λέβινθος ὑπάγονται εἰς τὸ Ὀθωμανικὸν κράτος, κατὰ τὴν ὀροθετικὴν γραμμὴν τὴν διαγράψασαν τὰ νοτιοανατολικὰ τῆς Ἑλλάδος ὅρια.

Ἡ Ἀμοργὸς ἔχει κλίμα εὐκραέστατον κι γῆν ὀλίγην, ἀλλ’ εὔκαρπον καὶ παμφόρον, παράγει κατ’ ἐξοχὴν οἶνον,ἔλαιον καὶ γεννήματα ἐπαρκῇ μὲν μόνοις τοῖς κατοίκοις, ἀλλ’ ἀρίστης ποιότητος. Ἐνταύθα ἐκαλλιεργεῖτο τὸ πάλαι ὁ περίφημος διὰ τὴν λευκότητα καὶ λεπτότητα αὐτοῦ λινός, ἐξ οὐ κατασκευάζοντο τὰ λεπτοϋφῆ καὶ διαφανῆ χιτώνια τῶν τρυφηλῶν Ἀθηναίων καὶ Κορινθίων. Ἐπὶ δὲ τῶν νομισμάτων τῶν Ἀμοργίνων ἀφ’ ἐνὸς μὲν ἢν ἡ κεφαλὴ τοῦ Ἀπόλλωνος δαφνοστεφής, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐν ἄλλοις μὲν σφαῖρα ἀστρονομική, ἐν ἄλλοις δὲ τρίγωνον, ἐξ ὢν δύναταί τις να εἰκάση ὅτι οἱ ἀρχαῖοι τῆς νήσου κάτοικοι ἐνησχολοῦντο κατ’ ἐξοχὴν περὶ τὴν Γεωγραφίαν καὶ Ἀστρονομίαν. Ἐν ταύτῃ ἀνατραφεὶς ἐπολιτογραφήθη καὶ διεβίωσεν ὁ περιώνυμος ἐπὶ ἰαμβοποιΐα Σιμωνίδης υἱὸς τοῦ Κρινίου, ἀκμάσας περὶ τὸ 660 π.χ. ἐφευρὼν καὶ τελειοποιήσας συνάμα τοὺς δηκτικοὺς ἰάμβους. Ἅπαντες δὲ οἱ ἰαμβογράφοι καὶ ἐλγειογράφοι ὡς ἀστραβῆ  κανόνα αὐτῶν ἔλαβον τοῦ Ἀμοργίνου ἰαμβογράφου Σιμωνίδου τὰ σωζόμενα, ἐξαιρέτως δὲ τὸ κατὰ γυναικὼν ἀπαράμιλλον ποιημάτιον αὐτοῦ.

Ἡ ἀμοργὸς τὸ πάλαι, κατὰ τὴν μαρτυρίαν πολλῶν ἱστορικῶν, εἶχε τρεῖς πόλεις ἐπισήμους, Μινώαν, Ἀρκεσίνην, καὶ Αἰγιάλην, ὡς ἐρείπια σῴζονται ὀλίγιστα μὲν ἐν Αἰγιάλη, οὕτω καὶ νῦν ἔτι καλουμένη, καὶ ἐν Μίνωα, τῇ νῦν Μουντουλιά, πλεῖστα δὲ καὶ ἀξία λόγου ἐν Ἀρκεσίνη, τῇ νυν, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, διὰ την αυτόθι μικρὰν ἀκρόπολιν Καστρί καλουμένη, ἐν ἡ σῴζεται καὶ τὸ τεῖχος τῆς Ἀρκεσίνης, οἰκοδόμημα Κυκλώπειον, διαφυγὸν τὸν ὄλεθρον τοῦ πανδαμάτορος χρόνου, καὶ ἄξιον ἀρχαιολογικῆς μελέτης, διά τε τὴν ἐπ’ ἀρχαιότητι αὐτοῦ ἀξίαν, τὸ μαθηματικὼς ἀκριβὲς κλιμακωτὸν σχῆμα καὶ τὴν ἀκριβῆ ἀπὸ τοῦ μικρὸν ἀπέχοντος αἰγιαλοῦ παράλληλον ἀπόστασίν του. Ἐνταύθα σῴζονται ἐπιγραφαὶ ἐπὶ μεγίστων λίθων ἐντετειχισμένων εἰς ἀγροτικὰς ἐπαύλεις, εἰσέτι ἀνέκδοτοι καὶ ἄγνωστοι. Καὶ ἀλλαχοῦ δὲ ὑπάρχουσι παλλαχοὺ ἀρχαίων οἰκοδομῶν ἐρείπια, ὧν ἐπισημότερα οἱ λεγόμενοι Πύργος τοῦ Χωργού, καὶ Πύργος τοῦ Ῥηκτιού, ἐξ ὢν τοῦ μὲν πρώτου ἡ βορειοδυτικὴ γωνία, διὰ τῆς ἀκριβοῦς τῶν ἀκρογωνιαίων λίθων συναρμογῆς, διατηρείται εἰσέτι θαυμασίως, καὶ τοι μονωθεῖσα πρὸ αἰώνων, κατακρημνισθεισῶν τῶν μετ’ αὐτῆς συνεχομένων καὶ ταύτην ἀπαρτιζουσῶν πλευρῶν, ὧν μόνη ἡ βόρειος σῴζεται μίαν μόλις ὀργυιὰν ὑπὲρ τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐδάφους, ὅπου καὶ πρόσγαιον διάζωμα τῆς μεγάλης καὶ παραλληλογράμμου αὐτῆς οἰκοδομῇς διατηρείται, ἔχον ἐξ ἡ ἑπτὰ ὀχετοὺς τεχνηέντως εἰργασμένους διὰ μακρὰς συγγραφῆς θέλομεν ἀποδείξει ἄλλοτε ὅτι τὸ ἐρείπιον τοῦτο ἧτό ποτέ τὸ Λινουργεῖον τὴν Κολοφῶνος. Τοῦ δὲ Πύργου τοῦ Ῥηκτιοὺ ὑπάρχει τὸ ἥμισυ, εἶναι δὲ μικρὸν κυκλοτερὲς οἰκοδόμημα ὄντως κυκλώπειον ἐξ εὐαρίθμων μὲν ἀλλὰ παμμεγίστων λίθων, σχεδὸν ἀλαξεύτων καὶ κύβου μόλις λαβόντων καὶ ἐδραίως ἐπιτεθειμένων συνιστάμενον. Πανταχοῦ δὲ ὅπου ἂν ὑπάρχει ἴχνος ἀρχαιότηος, παρετηρήσαμεν, ὅτι κατέχει τὴν ἀρίστην θέσιν.

Ἡ δὲ νῦν πρωτεύουσα πόλις, καλουμένη ὀμωνύμως τῇ νήσου καὶ Χώρα, κεῖται εἰς τὸ κέντρον σχεδὸν τῆς νήσου, ἐπὶ λοφοειδοὺς ὀροπεδίου περὶ μονόλιθον ὑψηλὴν καὶ ἀπότομον ἀκρόπολιν, Κάστρον καλουμένην, ἀφ’ οὐ και τὴν πόλιν ὅλην Κάστρον τινὲς ὀνομάζουσιν, ἀπὸ τάς ὑψηλὰς ἀλλ’ εὐτελεῖς ἐπάλξεις τῆς ὁποίας ὑπερασπίζοντο οἱ κάτοικοι τὸν πόλιν, κατὰ τῶν ἀεὶ πρὸ καὶ ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως ἐπρχομένων πειρατῶν. Τέσσερα δὲ χωρία ἡ Λαγκάδα, τὰ Θολάρια, ὁ Ποταμὸς καὶ ὁ Στροῦμπος, μίαν μὲν ὤραν περίπου ἀλλήλων ἀπέχοντα, τέσσαρας δὲ τῆς πόλεως ἀνατολικὼς αὐτή΄ς, καλοῦνται κοινῷ ὀνόματι Αἰγιάλη, κατέχοντα τὴν ἀρχαίαν τῆς Αἰγιάλης θέσιν, ὡς καταφαίνεται ἐκ γηλόφου τινὸς ἀμπελοφύτου ὅλου, τὸ ὄνομα Παγκάλη ἢ Πάγγος ἔτι καὶ νῦν φέροντος, καὶ ἔκ τινων ἐπιγραφῶν πλησίον τοῦ χωρίου Θολαρίων, ἐπὶ βράχων ἀρχαίοις γράμμασι γεγραμμένων.

Παρὰ τὸν μυχὸν τοῦ ῥηθέντος λιμένος Κατάπολα ῥέει ὕδωρ ἀένναον, ἄφθονον καὶ ὑγιεινότατον, ἐκβάλλον εἰς τὴν θάλασσαν πεντήκοντα δὲ περίπου οἰκίαι, ὧν αἱ πλεῖσται ἀκατοίκητοι, κεῖνται αὐτόθι ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τῆς ἀρχαίας Μινώας, ἔνθα ὑπάρχουσιν ἐπιγραφαὶ διαφόρων ψηφισμάτων τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Δήμου τῶν Μινωϊτών, ὧν αἱ πλεῖσται ἀνέκδοτοι. Αὐτοῦ φαίνονται ἐρείπια καταχωσθέντος χριστιανικοῦ ναοῦ μεγίστου, τεμάχια δὲ τοιχογραφιῶν καὶ ἁγιογραφιῶν αὐτοῦ, καλλιτεχνικὴν ἔχοντα ἀξίαν, πείθουσιν ἠμᾶς περί τε τῆς ἀρχαιότητος καὶ τῆς λαμπρότητος τῆς ἀπολεσθείσας αὐτῆς οἰκοδομῇς.

Πλὴν τοῦ ῥηθέντος λιμένος Κατάπολα, ὑπάρχει καὶ ἕτερος πρὸς ἀνατολάς, ὁ τῆς Αἰγιάλης, κόλπος μᾶλλον παντὶ ἀνέμῳ ἀναπεπταμένος ἡ λιμήν, εἰς τὸν μυχὸν τὸ ὁποίου ὑπάρχουσι δύω ὅρμοι καὶ αὐτοὶ οὐχὶ τόσῳ ἀσφαλεῖς, Ἀξιολογώτεροι δὲ ὅρμοι ὑπάρχουσι κατὰ μὲν τὸ νότιον μέσος ὁ ἐξώδοτος, ἡ Ἁγία Ἄννα, τὸ Μερσύνι, τοῦ Μούρου, ἡ Γωνία, ἡ Καλοταρίτισσα καὶ ἡ Κραμβούσα. Κατὰ δὲ τὸ βόρειον ὁ τοῦ Λιβέρου, τὰ Παραδείσια, ὁ κάτω Κάμπος, αἱ Φοινικαῖ, ἡ Βλιχάδα Περιστεριά,ἡ Νικουριά, ἡ ἅγιος Παῦλος, καὶ ἡ μικρὰ καὶ μεγάλη Βλιχάδα τῆς Αἰγιάλης.

Ἡμίσειαν δὲ ὤραν περίπου πρὸς ἀνατολὰς τῆς πόλεως, ὑπὸ τὸν πρὸς μεσημβρίαν ἐστραμμένον καὶ τῇ θαλάσσῃ ἐπικρεμάμενον ἀπότομον τοῦ ὑψηλοτάτου ὅρους τοῦ πρφήτου Ἡλίου βράχον, ὑπάχει ἡ εὐαγεστάτη Μονὴ τῆς Παναγίας Χωζοβιωτίσσης, πανάρχαιον σέμνωμα τῆς νήσου, κτίσμα τοῦ χριστιανικώτατου βασιλέως Ἀλεξίου τοῦ Κομνηνού. Ἡ πλουσιωτάτη τῶν διατηρουμένων μετὰ τήν του Μεγάλου Σπηλαίου, κεκτημένη πολλὰ καὶ πλούσια μετόχια ἐν πάσαις σχεδὸν ταῖς πέριξ νήσοις καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος. Ἐν αὐτῇ μονάζουσιν 20 σεβάσμιοι μοναχοί, ἡ δὲ θέσις εἶναι μοναδική, αἴσθημα ἀπερίγραπτον διεγείρουσα εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ θεατοῦ διὸ καὶ τὸ χρυσόβουλον τῆς Μονῆς ἀπὸ τοῦ τόπου ποιεῖται τὴν ἀρχήν. Πρὸ Μοναστηρίου, κρημνοὶ ὀλισθηροί, βραχώδεις καὶ ἀπότομοι ἐκτείνονται μέχρι θαλάσσης, ἧς ὁ βρυχηθμὸς νυχθήμερον ἀντηχεὶ τρομερός, ἄνωθεν δ’ ὑπερκρέμαται ἐκπληκτικῶς τὸ ῥηθὲν ὕψιστον τῆς νήσου ὄρος ὡς διὰ πελέκεως τετμημένον, καὶ κεραμόχρουν πελώριον τομὴν προφαῖνον, λίθοι δ’ ἐνίοτε μέγιστοι ἀποσπώμενοι ἀπὸ τὰ ὕψη διὰ ξηρασίας ἡ πολυομβρίας, καταπίπτουσιν ἔξω τοῖχον τοῦ Μοναστηρίου κατακυλιόμενοι εἰς τὴν θάλασσαν, ἐστὶ δ’ ὅτε καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, ὅτε κατακρημνίζουσι τὸν ἔξω τοῖχον, ὅς τις μόνον εἶναι εὐπρόσβλητος, τῆς λοιπῆς οἰκοδομῇς ἀσπιζομένης ὑπὸ τοῦ ἐπ’ αὐτῆς πλησιεστάτου σπηλοειδοὺς βράχου.

Συναπαρτίζει δὲ ἡ Ἀμοργὸς μετὰ 3 ἄλλων νήσων τὴν ἐπαρχίαν Θήρας τοῦ Νόμου τῶν Κυκλάδων, ἀπέχουσα τοῦ Πειραιῶς 145 μίλια καὶ περιέχουσα ἔξ περίπου χιλιάδας κατοίκων, ἀποτελούντων δῆμον Β’ τάξεως. Ἔχει δὲ δύω δημοτικὰ  Σχολεῖα περιέχοντα ὅμου περὶ τοὺς 300 μαθητάς. Τὸ δ’ Ἑλληνικὸν κατηργήθη δυστυχῶς πρὸ 5 ἐτῶν, ἀλλὰ πρόκειται ἤδη να συστηθῆ, ὡς λέγουσι. Ναοὶ ὑπάρχουσι πλεῖστοι, ἐπίσης καὶ ἱερεῖς διακρινόμενοι διὰ τὸν σεβάσμιον καὶ ἀφιλοκερδὴ αὐτῶν χαρακτῆρα.

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀμοργοῦ εἶναι ἐν γένει ῥωμαλέοι, ὡραιότατοι καὶ μακροβιώτατοι, διά τε τὴν ὀρεινὴν διατριβὴν καὶ τὴν ἠθικὴν αὐστηρότητα καὶ λιτότητα τοῦ βίου των. Εἶναι λίαν ὁμιλητικοὶ καὶ χαρίεντες ἀλλ’ εὐερέθιστοι, ὀξύχολοι καὶ ἐκδικητικοὶ φιλόξενοι ἐν τοῖς μάλιστα, ἀλλὰ ζηλότυποι, φίλοι τῆς γεωργίας καὶ ποιμαντικὴς μᾶλλον ἢ τῶν τεχνῶν καὶ τῶν Μουσῶν. Κέκτηνται πνεῦμα ζωηρὸν καὶ ὀξύ, ἀλλὰ δυστυχῶς ἠμελημένον καὶ ἀκαλλιέργητον. Τὰ μεγάλα ἐγκλήματα ἦσαν σπάνια ἐνταύθα τὸ δὲ ἐμπόριον, ἢ μετὰ τῶν ξένων ἐπιμιξία καὶ ἡ ναυτιλία αὐτῶν εἶναι σμικρά. Ὡς οἱ ἀρχαῖοι τῆς νήσου κάτοικοι ἐνθέρμως  ἐλάτρευον τὴν Ἀφροδίτην, καὶ περικαλλῆ ναὸν αὐτῆς εἶχον, μιμούμενοι τοὺς Μηλισίους καὶ Ἀθηναίους ἀφ ὧν εἷλκον τὸ γένος, οὕτω καὶ οἵ νῦν λατρεύουσι τὸν υἱόν τῆς Κυθήρας καὶ τὸ κάλλος μετὰ θερμότητος Ἀθηναϊκῆς, ἀλλὰ δυστυχῶς οὐχὶ καὶ μετὰ ἴσης Ἱσπανικῆς ἐγκαρτερήσεως καὶ σταθερότητος… Αἱ δύο προκείμεναι εἰκόνες παριστῶσι τὴν πρὸ 200 ἐτῶν ἐνδυμασίαν τῶν Ἀμοργίνων γυναικῶν ἀλλὰ σήμερον ὁ πανταχοῦ ἐξαπλωθεὶς Εὐρωπαϊσμὸς ἠφάνισε κ’ ἐντεῦθεν τὰ προζουκένια φαρδομάνικα, τοὺς κροσσωτοὺς διπλοῦς καὶ τριπλοὺς ποδογύρους, τὰ μυτηρὰ καὶ τρίζοντα πασουμοκουντουράκια, τὰ κολόβια, τὰ ὁλόχρυσα στομαχικά, τὰ κατάστενα στοφεδένια γουνελάκια, ταῖς ζαφοριασταῖς ἐρένταις καὶ αὐτοὺς τοὺς μέχρι χθὲς τρούλους, ὁ δὲ νῦν προσερχόμενος ξένος αἰσθάνεται ἀμέσως ὄζοντα κ’ ἐνταύθα τὸν Εὐρωπαϊσμόν.

Ἀθῆνησι, τῇ 17 Ἰουνίου 1852

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Ἀμοργῖνος

1 ΣΧΟΛΙΟ

Απάντηση